Jesteś obserwowany.
Rząd ma tajny system.
Maszynę, która codziennie cię szpieguje.
Wiem, bo sam ją zbudowałem.
Zaprojektowałem ją, by wykrywała akty terroru,
lecz ona widzi wszystko.
Brutalne zbrodnie z udziałem zwykłych ludzi.
Takich jak ty.
Rząd uznał te przestępstwa za nieistotne.
Nic by nie zrobili, więc postanowiłem sam się tym zająć.
Lecz potrzebowałem partnera.
Kogoś, kogo umiejętności mogą im zapobiec.
Ścigani przez władze, działamy w tajemnicy.
Nigdy nas nie znajdziesz.
Lecz jeśli wyskoczy twój numer, nieważne, czy jesteś ofiarą, czy sprawcą,
my znajdziemy ciebie.
przetłumaczone przez aboud.pl@outlook.com http://www.facebook.com/aboudpl.ch.m
Person of Interest [1x03] Misją Pełzanie
Dzień dobry, Finch.
- Nigdy nie pukasz? - Nic na to nie poradzę.
Źle się czułem z tym, że zniszczyłem ci fałszywą tożsamość.
Szukałem ci nowej pracy. Wyprowadzacz psów albo pianista koncertowy?
Mam pracę, panie Reese. Pan także.
Maszyna przesłała nam nowy numer.
Nazywa się Joey Durban.
Żołnierz 107. Pułku Piechoty. Wrócił właśnie z Afganistanu.
Odznaczony.
Purpurowe serce. Prawdziwy wojownik.
- Podobnie jak pan. - Walczyłem ze 107. Pułkiem w Iraku.
W większości to były dzieciaki.
Zaciągnęli się, bo 11 września stracili rodzinę i przyjaciół.
Tam szybko dorastali... albo ginęli.
Joey wrócił żywy, a pan może pomóc mu utrzymać się przy życiu.
Pracuje jako odźwierny w środku miasta.
Zajmę się tym. Standardowa procedura operacyjna?
Sklonuję jego telefon i zacznę go śledzić.
Jeśli chcesz pracować po nocach, powinieneś poćwiczyć.
Wygląda pani cudownie, pani J.
Sam bym się panią gdzieś zaprosił, ale musiałbym walczyć z Larrym Segelem.
Dziękuję, kochanie.
Bobby, muszę wcześniej się zmyć.
Joey jest zaręczony z Pią Moresco.
Czekała na niego sześć lat, aż wróci z misji.
Chodź no tu.
Kocham cię, Joey.
Finch, jesteś tam?
Tak. Jakiś problem?
- Co robisz? - Nic.
A mówiłeś, że nigdy byś mnie nie okłamał.
W czym problem, panie Reese?
Obserwowałem Joeya Durbana przez 8 godzin. Otwierał jedynie drzwi starszym paniom,
a teraz ogląda wystawy sklepowe.
Skoro maszyna dała nam jego numer, musi być w coś wplątany.
Dostał dziwnego SMS-a. Przesyłam do ciebie.
Anchor D-0. To ma coś znaczyć?
Nie wiem, to ty jesteś geniuszem.
Na ziemię! Otwórz drzwi!
Jazda!
Gleba!
- Na podłogę! - Otwieraj drzwi.
Kazałem ci leżeć.
Nie podnosić głowy.
50 sekund!
Łeb na dół! Nie patrz na mnie.
40 sekund!
Kiepski pomysł, koleś.
30 sekund!
Pakuj je!
10 sekund, Sierra. Ruchy!
Pospiesz się, Sierra!
Wystarczy!
Wróciłem, panie Reese.
Odszyfrowałem SMS-a. To adres banku.
No nie żartuj, Finch.
Wycofuję się z tego, że gość jest nudny.
12 lutego 2006
Prosimy nie zostawiać bagażu bez opieki.
- Takie walizki będą... - John.
Nie wiedziałam, że wróciłeś.
Jessica.
W sumie nie wróciłem, tylko właśnie tam jadę.
- Gdzie twój mundur? - Mam nową pracę.
Jedną z tych, o których nie wolno ci mówić?
Więc Joey obrabia banki.
Dlatego maszyna dała nam jego numer?
Ma szukać zamiaru zabójstwa.
Napad z bronią w ręku normalnie by nie przeszedł.
Tak czy owak proponuję ładnie go zapakować i przekazać policji,
zanim ktoś zginie.
Facet był dobrym żołnierzem.
Pozwól mi dowiedzieć się, jak się w to wpakował.
Byle twoje uczucia nie wpływały na twój osąd.
Nikt go nie zmuszał do okradania banków.
Czekaj, spotyka się z kimś.
Coś jej daje. Zdaje się, że to sporo kasy.
Kim jest ta druga kobieta?
Nie znam jeszcze jej nazwiska.
Rabuś i do tego zdradza narzeczoną.
Małe szanse, że dobrze skończy.
Myślisz, że obiera na cel którąś z tych pań?
Możliwe.
Dowiem się tego jedynie, jeśli zbliżę się do Joeya,
a to nie będzie łatwe.
Ci ludzie są zorganizowani i bardzo ostrożni.
Żadnego zbędnego kontaktu.
Czekaj.
Ten taksiarz był w banku. Został ich kurierem.
Finch, sprawdź taksówkę numer 5V80.
Kierowca nazywa się Willis. Także były żołnierz ze 107. Pułku.
- Z tej samej jednostki, co Joey. - I także jest rabusiem.
Włamałem się na stronę firmy taksówkarskiej.
Zanim podrzucił forsę Joeyowi, zatrzymał się przy barze
o nazwie "Zielona Strefa" na Coney Island.
Bar należy do byłego starszego sierżanta Sama Latimera,
weterana wojny w Zatoce.
Chyba znalazłeś przywódcę gangu.
Chcę się zbliżyć do Latimera. Będę potrzebował przykrywki.
Załatwię to.
Musisz mi też załatwić wakat w gangu.
Tym też się zajmę. Coś jeszcze?
Na razie to wszystko.
Sam Latimer?
Nazywam się Tony Miller.
Kumpel z wojska z San Diego powiedział mi jakiś czas temu,
żebym zajrzał do ciebie, gdy będę w Nowym Jorku.
- Jak się nazywa? - Hector Muńoz.
Pamiętam go z Mogadiszu.
Świetny strzelec. Jak się miewa?
Nie za dobrze. Wjechał na minę.
Minął tydzień, nim zszedł z tego świata.
Niech spoczywa w pokoju. Twardy sukinsyn.
Jakiej roboty szukasz? Czegoś w ochronie?
Nie szukam pensji. Interesuje mnie tylko duża kasa.
- Masz kłopoty? - To moja sprawa.
Przez ciebie może też być moją.
Pracowałem jako wolny strzelec w Tijuanie.
Robota się spieprzyła. Niektórzy chowają urazę.
Muszę się od nich oddalić.
Mam umiejętności, które mogą ci się przydać.
Jakie?
Pod barem masz spluwę kaliber .45, a obok kasy leży śrutówka.
Mogę być przy nich przed tobą.
Skoro taki z ciebie mądrala, do czego jestem ci potrzebny?
Wolę pracować z ludźmi, którzy znają teren.
Podobno znasz się na tym, co robisz.
Wyciągasz sporo kasy i nadal żyjesz.
Bo wolę nie pracować z ludźmi, którym referencje daje martwy żołnierz.
W tej chwili nie ma wolnych miejsc. Ale podzwonię po ludziach.
Dzięki. Nie pożałujesz.
Wiem.
Reszty nie trzeba.
Wyciągnę tylko teczkę z bagażnika.
Kierowco taksówki, wysiadaj z pojazdu!
No już!
Mamy broń. Śrutówka, pistolety maszynowe.
Nic o tym nie wiem. To nie moje!
- Carter? - Tak.
Molina, wydział rabunkowy.
Słyszałem, że uganiasz się za jakimś tajemniczym gościem z sił specjalnych.
- A tobie co do tego? - Mogę coś dla ciebie mieć.
Wczoraj jego odciski wypłynęły w sprawie skoku na bank.
Skoku?
Czterech uzbrojonych gości obrobiło bank na Houston.
Widzisz strażnika?
Chce zgrywać bohatera. Ktoś go powstrzymuje od oberwania w łeb.
Gdy technicy pobrali próbne odciski, zdjęli je też z kabury.
To był twój tajemniczy facet.
Zatrzymali go? Przesłuchali?
Wymknął się, zanim dotarły pierwsze jednostki.
No jasne.
Widzisz, jak się ruszają?
Jestem prawie pewna, że to wojskowa krótkofalówka.
To żołnierze.
Twój koleś idealnie pasuje. Mógł być ich wtyczką.
Mogę to zatrzymać?
Twoja przejażdżka taksówką się opłaciła, Finch.
Właśnie dzwonił Latimer.
Chce, żebym wieczorem poznał zespół.
Idziemy.
Co my tu mamy, Straub?
Tożsamość się zgadza. Ma też telefon na kartę.
Sprawdziłem rozmowy. Głównie przychodzące,
kilka od marines z San Diego.
Ostatnia od Latimera.
Co jest grane?
Myślałem, że Latimer chce, żebyście mnie poznali.
Kazał nam wpakować ci kulę w łeb, gdybyśmy cię nie polubili.
A na razie nie lubimy.
Jestem tylko byłym żołnierzem, który szybko potrzebuje kasy.
Nie ufacie mi? W porządku.
Ale w 2005 roku w Tikricie 107. mi zaufał, a ja im.
Skąd znasz naszą jednostkę?
Wielkolud ma tatuaż na ramieniu.
Nie dzwoń do nas. My zadzwonimy do ciebie.
A wtedy wyrzuć ten telefon.
Zabijanie w bitwie to jedno.
Zabicie z bliska kogoś, kto nie może się bronić...
wymaga innego typu mordercy.
- Joey taki nie jest. - Myślisz, że jest celem.
Kto na niego poluje? Ktoś z gangu, któraś z kobiet?
Wiemy chociaż, czemu siedzi w tym bagnie?
Ma pracę, ładną dziewczynę, świetne akta służby.
Odrzuca to wszystko i skończy w więzieniu.
- Albo w trumnie. - Masz rację,
ale nie każdy były żołnierz poznaje miliardera-samotnika.
No dobra.
Ale skoro jego złe wybory oznaczają, że dostanie kulkę,
musimy się dowiedzieć, kto ją wystrzeli.
Przepraszam, szukam mojej dziewczyny.
Co tu robisz?
Chciałem się przywitać z najpiękniejszą dziewczyną świata.
- Wpakujesz mnie w kłopoty. - Jak dzisiejsze napiwki?
Nieźle.
Julie jest na chorobowym, więc obsługuję jej stoliki.
- Pracowity dzień. - Lepiej wracaj do pracy.
Pośrednik powiedział, że może pokazać mi wieczorem mieszkania.
Chciałabym, żebyś obejrzał je ze mną.
Mam trudną sytuację w pracy.
Wiem, skarbie, ale to też jest ważne.
Chcę, żebyśmy znów robili coś i bawili się razem.
- Pamiętasz to? - Naprawdę się staram, P.
John, nie wiedziałam, że wróciłeś.
- Gdzie twój mundur? - Mam nową pracę.
Jedną z tych, o których nie wolno ci mówić?
Tak, zaręczyłam się.
W przyszłym miesiącu przeprowadzam się na wschód.
Ma na imię Peter.
Szczęściarz z niego.
Czekałam na ciebie.
- Nie prosiłem cię o to. - Nie.
Po prostu odszedłeś.
Myślałeś, że tam zginiesz i że to mnie zrani.
Ale myślę, że tak naprawdę łatwiej ci było być samemu.
Tam uczysz się między innymi właśnie tego, że ostatecznie wszyscy jesteśmy sami
i nikt nie przychodzi ci na ratunek.
Bądź szczęśliwa z Peterem.
Molina, chcę wiedzieć więcej o tym gangu.
Dokonali około 12 napadów. Atakują banki, jubilerów, kantory i kasyna.
Zawsze jest ich czterech.
Nikogo nie zabili ani nawet nie skrzywdzili.
Za każdym razem napad trwa minutę.
- Dwanaście napadów. Nieźli są. - O tak.
Taki gang zwykle pada po czterech, pięciu.
Zaczynają przepuszczać kasę, kłócą się między sobą.
- Ale nie oni. - Może to pomoże.
To krótkofalówka 148. Pomalowana na czarno,
z uciętą anteną, żeby przypominała telefon.
Korzysta z FHSS, co oznacza brak szans na przechwycenie sygnału.
- Skąd o tym wiesz? - Używałam ich.
W Iraku i Afganistanie.
- Gdzie taką dostanę? - Nigdzie.
Musieli je podprowadzić z wojska.
Sprawdziłam każdą bazę na wschodnim wybrzeżu.
Pół roku temu Fort Drum zgłosił kradzież.
Podejrzewają kogoś?
Dochodzeniówka badała sprawę. Bez powodzenia.
Powiem ci, co możesz zrobić.
Sprawdź mieszkańców Nowego Jorku, którzy w ostatnim półroczu
zakończyli służbę w Fort Drum.
12 napadów... muszą być jakieś opisy.
Jak było w szkole?
Dzięki. Cześć, skarbie.
Finch, przesyłam zdjęcie.
Druga dziewczyna Joeya ma córeczkę.
- Myślisz, że to jego dziecko? - Na to wygląda.
O ile firewall przedszkola nie jest dla ciebie za mocny,
powinieneś dać radę znaleźć jej nazwisko.
A pan może zorganizuje spotkanie z Joeyem, panie Reese?
Mówiłeś żadnego kontaktu.
Co robisz? Śledzisz mnie?
Ja tu mieszkam. A ty jakie masz wytłumaczenie?
Zamelinowałem się w starym kinie na Colby.
Ja stawiam. Ale kończą mi się fundusze.
- Kiedy przystąpimy do akcji? - To zależy od Latimera.
- My tylko wykonujemy rozkazy. - Nigdy nie miałeś ich dość?
Może, ale ułatwiają życie.
Każą ci iść tą drogą, to idziesz.
Każą ci napadać na ten bank, to napadasz.
Sam nie wiem.
Przez sześć lat marzyłem tylko o powrocie do domu.
W końcu tu jestem i nic tu nie ma.
Ani pieniędzy, ani pracy... Bankierzy wszystko stracili.
Obrobili ten kraj. Aż się zastanawiam,
o co walczyliśmy, do cholery?
Powinno być nam głupio.
- Byliście żołnierzami, co? - W Iraku, w Afganistanie?
- Poważna sprawa. - Sami się zgłosiliście.
- Nikt nie kazał wam iść. - Kraj nie jest wam winien utrzymania was.
- Kumamy, koleś. - Nie, nie kumacie.
Gadasz o bankierach, jakbyś coś wiedział.
Nam też nie było łatwo.
Bardzo mi z tego powodu przykro, ale my tu rozmawiamy.
My też.
Tacy jak wy muszą się przystosować.
To era gospodarki opartej na wiedzy.
Czas z niej skorzystać, przyjacielu.
W porządku.
- Zwijamy się. - Wybacz, Bill.
Czemu zacząłeś z bankami?
Zrozumiałem, że moja praca nie zapewni mi tego, co chcę.
Musiałem spłacić długi.
- Forsa? - Raczej zobowiązanie.
- Masz dzieci? - Nie.
- Czemu pytasz? - Tak tylko.
A reszta chłopaków? Też mieli długi?
Straub tak.
- To hazardzista. - Dlatego jest taki nerwowy?
Też byś był, gdyby dwa razy zrobiono cię w konia.
Muszę wracać do pracy. Czekaj na telefon.
- Zidentyfikowałeś tę kobietę? - Według danych przedszkola to Amy Myles,
córka Stacey Myles. Nazwiska ojca nie podano.
Sprawdzam akta szpitala. A co u ciebie?
Ja sprawdzę kogoś jeszcze. Facet nazywa się Straub.
Co jest, Strauby?
Z ostatniej roboty daliśmy ci prawie 80 patoli.
Dostałem pięć. To za mało.
Wiesz, jak jest. Muszę wyprać forsę.
To bardzo obniża tę sumę.
Wy zarobiliście 20 kawałków, a ja jeszcze mniej.
Moi wierzyciele zabiorą mieszkanie mojej mamie.
Podpisałem jakiś dokument, który daje im takie prawo.
Miałeś się trzymać z dala od lichwiarzy.
Nie miałem wielkiego wyboru. Potrzebuję więcej kasy.
Mam dla was nową robotę... Na dziś wieczór.
Jeśli zrobicie to jak trzeba, wpadnie spory łup.
- 400 000. - Żartujesz.
Duży klient, duża robota.
- 200 dla was i 200 dla mnie. - Z czego 200 na czterech.
Chodź.
Wasza sprawa, jak to podzielicie.
Po tej robocie możesz spłacić wszystkie długi.
Dołączysz do Manny'ego i Danny'ego w krainie tequili i wdzięcznych panienek.
Pamiętasz Danny'ego Platta? Manny'ego Santosa?
Ciężko pracowali. Robili, co im kazałem.
Teraz cieszą się emeryturą.
Powiedzmy, że nie poradzimy sobie jak poprzednio.
Że będą ofiary.
Podział się nie zmienia? Pół na pół z tobą?
Pewnie.
Ale uda wam się.
Jesteście drużyną.
Carter, sprawdziłem twój trop krótkofalówki.
Teddy Dalloway.
188 cm wzrostu, 100 kg,
zwolniony dyscyplinarnie z armii 5 miesięcy temu.
Kawał chłopa, ale nie to go zdradziło.
Jest leworęczny.
Namierzamy jego telefon.
Może zaprowadzi nas do reszty gangu.
Jeśli Teddy się ruszy, zadzwoń do mnie.
Nieważne, o której godzinie.
Właśnie dostałem telefon, Finch. Gang mnie odbiera.
- Powiedziano mi, że cel jest w drodze. - Chyba z nimi nie pojedziesz?
Muszę osłaniać Joeya. Nie ufam Straubowi.
Nie wiedziałem, że infiltracja gangu oznacza udział w napadach.
Nie mam wyboru. Zostawię otwartą linię.
Nasłuchuj policyjnych częstotliwości.
Trzymaj.
Po co ciężka artyleria?
Celem jest mafijna jaskinia hazardu na Mulvaney 445.
Tam ludzie na pewno mają nabitą kabzę.
Będziemy tam za minutę. Wyłączyć telefony,
wyciągnąć baterie. Od teraz tylko krótkofalówki.
Namierzyliśmy przez GPS Teddy'ego Dallowaya.
20 minut temu wyjechał z Brooklynu.
Zrobił trzy postoje.
To gang. Wiadomo, dokąd jadą?
Gdzieś w te okolice.
Wszyscy pod ścianę! Odłóż pieniądze!
Pod ścianę! Cofnąć się!
- Wezwę wsparcie. - I słusznie.
Odkładaj to!
Reese, policja właśnie dostała prośbę o wsparcie na wasz adres.
John, policja już jedzie.
- Słyszysz? - Musimy ruszać!
- Jadą gliny. - Skąd niby wiesz?
Policyjne pasmo. Mają nasz adres.
Musimy iść. Zostaw forsę.
- Nie idę. - Zostaw to.
- Mowy nie ma. - Dość tego. Idziemy!
Wszyscy wyjazd!
Nie słyszę glin! Zostawiliśmy tam ze sto patoli!
A teraz słyszysz, Straub?
Mamy farta, że ich podsłuchiwał.
Idziemy. Tędy.
Ruchy.
Niech nikt się nie rusza!
Nie wiem, co się stało. Ledwo zdążyliśmy wyjść, nim wpadły gliny.
Joey i ten nowy kazali zostawić pieniądze.
Ładnie z ich strony. Zawiedliście mnie, Straub.
Wynagrodzę ci to. Daj nam jeszcze jedną szansę.
- Dobra, ale to coś dużego. - Powiesz mi, o co chodzi?
W swoim czasie.
Miej oko na tego nowego. Będzie potrzebny, żeby tam wejść,
ale żeby wyjść już niekoniecznie.
Jak to zakończymy? To nie może trwać, John.
- Ktoś zginie. - Pogadam najpierw z Joeyem.
Po co?
Chcę się dowiedzieć o jego poczuciu winy.
- Spróbować go z niego wyleczyć. - To może być trudniejsze, niż sądzisz.
Sprawdziłem konta Joeya.
Przez cztery miesiące wpłacał blisko 10 tysięcy na rachunek oszczędnościowy
dla małej dziewczynki, Amy Myles.
To pozwoli jej pójść na studia.
- Amy musi być dzieckiem Joeya. - Ale nie jest.
Dane ze szpitala wskazują, że tatą był niejaki Frank Stephens.
- Był? - Zabito go w Afganistanie.
Był żołnierzem 107. Pułku. Tej samej jednostki co Joey.
Spotkamy się za pięć godzin. Jest nowa robota.
Znów wszystko zaryzykujesz?
Wiesz, że Straubowi zaczyna odbijać.
Dlatego muszę go pilnować. Potrzebna mu kasa.
Straub może i tak, ale ty nie.
Ja też.
No tak...
Twoje "zobowiązanie".
O co z tym chodzi? Zostawiłeś kogoś?
Kto to był, Joey?
Przyjaciel.
Zajął moje miejsce w patrolu i zginął.
Czemu jechał za ciebie?
Porucznik przydzielił mnie do gwardii honorowej
podczas wizyty jakiegoś polityka...
Szorowałem buty, a Frank pojechał.
Jego żona dopiero co urodziła. Córeczka nazywa się Amy.
Był taki szczęśliwy. Powiedział, że nic nie może go zranić.
Mina rozerwała go na strzępy, gdy siedział na moim miejscu.
To twój dług?
Pokazywał mi jej zdjęcie.
Chciał położyć świat u jej stóp.
Dać jej pieniądze na studia, wszystko.
Zrobiłby to.
I to zamierzasz zrobić.
- Powiedziałeś jeszcze komuś? - Nie, nawet swojej dziewczynie.
Więc nadal toczysz wojnę.
- A ona czeka... - Gdy to się skończy...
- będę tylko z nią. - Bądź z nią teraz.
Nie idź na tę robotę.
Zginął mój przyjaciel.
Muszę zadbać o jego dziecko.
Pia, tak?
Tak.
Jesteś nawet ładniejsza, niż mówił Joey.
Jesteś jego przyjacielem?
Z wojska.
Wpadłem do Nowego Jorku na kilka dni.
Szaleje za tobą, wiesz?
Zabawne, że jego kumple wiedzą więcej ode mnie o jego uczuciach.
Wiesz, że Joey...
- to taka zamknięta księga. - Co ty nie powiesz.
Zaczynam się zastanawiać, czy kiedyś mnie do siebie dopuści.
Czekałam sześć lat, aż wróci do domu,
a czuję, jakby nadal tam był.
Wybacz, nie powinnam żalić się przed klientami.
Nie szkodzi.
Jesteś piękną kobietą.
Jeśli Joeyowi nie wróci rozum, to tego kwiatu jest pół światu.
Utknęłam z nim.
Kochałam go, odkąd byłam taka duża.
Tak już jest.
Jest pan tam, panie Reese?
Jakieś postępy z Joeyem?
Nie da się wyleczyć kogoś z poczucia winy.
Gdy tylko dowiem się, gdzie będzie kolejny skok,
wezwij gliny.
- Mogą zgarnąć cały gang. - Zrobił pan, co mógł.
No.
Mam coś dla ciebie.
Byli żołnierze, Manny Santos i Danny Platt.
Zabici strzałem w głowę.
Są sprzed trzech miesięcy. Czemu to sprawdziłaś?
Sprawdziłam raporty śledczych z ostatniego półrocza,
dotyczące sprzętu wojskowego.
Zobacz, co znalazłam.
Krótkofalówka 148. Numer seryjny nadal czytelny.
To jedna ze skradzionych z Fort Drum.
Co znaczy, że Santos i Platt też byli rabusiami.
To wyjaśnia, dlaczego ten gang się nie rozpadł i nadal działa.
Po pięciu skokach ktoś ich załatwia
- i rekrutuje nowych frajerów. - Ale kto?
Mają cel.
Magazyn dowodów rzeczowych pod Centre Street.
Mają numer klatki i dokładne rozkazy, co zabrać.
Ochrona to czterech podstarzałych gliniarzy.
Złe wieści są takie, że to tuż przy Centre Street.
Tam się roi od glin i federalnych.
- Co kradniemy? - Tylko jeden przedmiot.
Łatwy do ukrycia, więc nawet wy, harcerzyki,
nie zmusicie mnie, żebym go zostawił.
- To obligacje, biżuteria? - Nie wiem i wisi mi to,
ale jest wart 400 patoli.
- A jaka strategia wyjścia? - To jest do załatwienia.
Szef powiedział, że wszystko ma być zakończone.
Jasne.
Zespół i tak miał być odświeżony.
Latimer dał nam czystą broń.
Dajcie komórki i pagery.
Tę swoją pluskwę też.
To chyba nie problem?
Wstawaj!
Ręce za plecy!
Jazda.
Dzwoniłem z Marmostein Ribne. Jakieś problemy z majątkiem Ulmana.
Ma pan numer sprawy?
Ręce do góry! To jest napad!
- Wyłaź stamtąd! - Szybko! Ty też!
Idź!
Na ziemię!
Pilnuj wejścia, a ty obserwuj drzwi.
82576.
575.
Przestań się na mnie gapić. Zostaw go.
Żaden problem.
Powiedziałem coś.
Latimer was wrabia. To pułapka.
Siadaj i czekaj.
7575.
- 825773, to tutaj. - Ciągnij.
Latimer nas wydymał. Musimy się zmywać.
Tylko nie wyjeżdżaj znowu z tym szajsem.
Mam! 87336.
A teraz jazda. To pułapka.
Może to ty nas wystawiasz.
Wyceluj we mnie spluwę jeszcze raz, to cię z niej zastrzelę.
Idziemy.
Mamy to. Spadamy.
Chodźmy.
Nie zatrzymuj się, Teddy.
Carter, dostałem wezwanie o strzelaninie w depozycie dowodów.
- Kto to zgłosił? - Zamiatacze widzieli,
jak wchodziło tam czterech gości.
Pięć minut później padły strzały, a ta czwórka wybiegła.
Zabierzemy cię do furgonu, Teddy.
Zaprowadźcie go. Będę was osłaniał.
Załatwiłeś?
Dobry z ciebie żołnierz, Strauby.
Uciekaj!
Broń nie wystrzeli.
- Czemu moja nie działała? - Latimer musiał usunąć iglice.
Chodźmy.
Depozyt zabezpieczony.
Gdy tylko policja zidentyfikuje Strauba i Teddy'ego,
będą na twoim tropie. Musisz uciekać z miasta.
Jedź na południe albo zachód. Masz tu parę tysiaków.
Z twoimi umiejętnościami znajdziesz sobie pracę.
Ale idź już i nie oglądaj się za siebie.
Nie mogę. Mam tu kogoś.
Zostań, a przez 20 lat będziesz ją oglądał zza krat.
Poproś, żeby jechała z tobą.
Ona cię kocha, Joey.
Powiedz jej, że od teraz będziesz tylko ty i ona.
Słyszysz mnie?
Myślę, że tak.
Pewnie ukrywasz się na widoku.
Wciąż cię szukam.
Wciąż pakuję się przez to w kiepskie sytuacje.
Zawsze możesz przestać mnie szukać.
To nie wchodzi w rachubę.
Mam kolejne dwa trupy.
Nie sądzę, że ty ich zabiłeś.
Ale wiesz, kto to zrobił.
- Zajmę się tym. - Grasz w niebezpieczna grę.
I nie jestem pewna, czy rozumiem dlaczego.
- Mam swoje powody. - Może i tak.
Ale każdy morderca, którego zamknęłam, miał dobry powód.
A właśnie tak to się skończy. Prędzej czy później cię przymknę.
Albo znajdę gdzieś twoje zwłoki.
Zaryzykuję.
Chyba powiedziałem wszystko, co pamiętam.
Tutaj, pani detektyw.
Zabrali tylko to.
- Pozwoliłeś uciec rabusiowi. - Spełnił swoją powinność.
- Zasłużył na drugą szansę. - Więc to koniec?
Nie całkiem.
Mam nadzieję, że tego pan chciał.
Pomówmy lepiej o pieniądzach.
Ktoś mnie uprzedził.
Nie żyje.
Domyślasz się, kto to zrobił?
Na pudle z dowodami było nazwisko "Elias".
- Coś ci to mówi? - Nie.
Lepiej, żebym to sprawdził.
Tak naprawdę łatwiej ci było być samemu.
Tam uczysz się między innymi właśnie tego, że ostatecznie wszyscy jesteśmy sami
i nikt nie przychodzi ci na ratunek.
- Bądź szczęśliwa z Peterem. - Sam w to nie wierzysz.
Nie tak naprawdę.
Chcesz być odważny? Zaryzykuj.
Powiedz, żebym zaczekała na ciebie...
Powiedz, a będę czekać.
To by wymagało prawdziwej odwagi, co?
Zaczekaj na mnie.
Proszę.